Rit Borremans

Rit Borremans, de mama van ketnetwrapster Charlotte Leysen, zal de eerste Vlaamse geweest zijn die op dat schip vrijwilligerswerk kwam doen. Ondertussen vertrekt ze binnenkort voor de dertiende keer naar de Africa Mercy. “België had in 2007 nog geen eigen afdeling. Ik heb het project via de organisatie in Nederland ontdekt op internet”, vertelt ze. “De tandarts waar ik al 32 jaar assistente was, ging met pensioen. Dat was voor mij een goed moment om zo’n project in het buitenland te kunnen doen. Mijn man en mijn kinderen stonden er helemaal achter. Ze hebben dat ook heel goed gedaan terwijl ik weg was.”

Terwijl Rit Borremans in haar vroegere tandartsenpraktijk in Berchem heel gecompliceerde behandelingen assisteerde, deed ze in Liberia, Benin, Sierra Leone, Togo, Guinee, Congo-Brazzaville en Madagaskar vooral basis-tandzorg. “De meeste mensen hebben geen tandenborstel en hebben nog nooit een tandarts gezien. Dan zijn heel veel gebitten aangetast door tandbederf. Soms moesten we alle tanden trekken. Zeker bij jonge mensen is dat een moeilijke en emotionele beslissing. Dat soort situaties raakt mij echt.”

De tandartsen zijn de enige medici die van het schip gaan en hun werk doen in een speciaal daarvoor ingerichte ruimte aan wal.

“Toevallig heb ik vaak met dezelfde Engelse tandarts samengewerkt, maar in principe ontmoet je steeds andere collega’s uit de hele wereld. Ter plaatse zijn ook lokale mensen, dayworkers, die ons helpen. Toen een jong meisje van die ploeg stierf, zijn we met het hele team naar haar familie gegaan en hebben we geholpen met de begrafenis. Dat zijn intense momenten die je samen deelt.”

Rit kijkt ernaar uit om dit najaar opnieuw vier weken naar het schip te gaan, dat net is aangekomen in Benin. “Iedere reis is anders, maar op het schip ken ik ondertussen heel wat mensen. Een deel van de bemanning wisselt snel, een ander deel woont er jaren. Je werkt er keihard, maar dat geeft ook veel voldoening. Zeker als je al die dankbare patiënten ziet. Na al die jaren voelt de Africa Mercy echt als mijn tweede thuis.”

Tekst: Maaike Floor – Gazet Van Antwerpen