fbpx

Dr. Tertius Venter

Tertius Venter: van cosmetisch plastisch chirurg naar dokter voor de allerarmsten.

“De wereld kan ik niet veranderen, maar ik kan wel een leven cadeau doen.”

Hij had zijn zaakjes mooi voor mekaar, plastisch chirurg Dr. Tertius Venter: een bloeiende praktijk in Zuid-Afrika met daarbij behorende inkomsten, een liefdevolle familie, een goede gezondheid. Hij had het gemaakt. En toch gaf hij alles op van de éne op de andere dag: geen praktijk meer en ook geen inkomsten. En bovendien nog maar twee maanden per jaar thuis. Helemaal zijn eigen keuze, maar volstrekt niet gemakkelijk.

Raar hoe een ogenschijnlijk detail in een leven voor een complete ommekeer kan zorgen. Op een dag meerde de Anastasis aan in de haven, een ziekenhuisschip van Mercy Ships dat binnen moest komen voor reparatie. Tertius Venter had al gehoord van Mercy Ships via een chirurg die als vrijwilliger aan de slag was op dat schip. “Het was alsof ik naar het schip gezogen werd”. Twee jaar later ging hij aan boord toen dat schip in Gambia lag en wist hij het heel zeker. “Ik kon niet langer werkeloos toekijken. Eén derde van de wereldbevolking heeft geen toegang tot gezondheidszorg.”

Voor zichzelf de beslissing nemen was één. Hij moest ook zijn familie overtuigen en dat liep aanvankelijk niet zo gemakkelijk. Vooral het feit dat ze er financieel zwaar op achteruit zouden gaan, was voor zijn zoon en dochter een serieus obstakel. Zijn vrouw vreesde dat ze niet meer voldoende te eten zouden hebben, maar wilde hem zijn droom toch niet afnemen. Daarom beperkte zijn hulp zich aanvankelijk tot enkele weken per jaar. Maar gaandeweg stapte de familie toch mee in zijn verhaal en kon hij de vrijwilliger worden die hij wilde zijn.

Meer dan alleen Mercy Ships
Dr. Tertius Venter werkt sedert 2006 voltijds als vrijwilliger. Twee keer twee maanden per jaar is hij aan de slag op het ziekenhuisschip. De Anastasis is ondertussen vervangen door de Africa Mercy. Dr. Venter voelt zich echt “geroepen” en vanuit zijn christelijke achtergrond zet hij zich ook nog in voor wie hij “de gebrokene van hart noemt”, prostituees in Amsterdam, criminelen, mensen die worstelen met ethische of morele dilemma’s. Hij leert hen inzien dat er ook voor hen nog een toekomst is, maar dat ze de kansen moeten grijpen. Daarnaast is hij aangesloten bij een organisatie, die zich bezighoudt met de opleiding van chirurgen. De nood daaraan is met name in West-Afrika bijzonder groot.

Hazenlipjes en brandcontracturen
Aan boord opereert dokter Tertius Venter vooral gespleten lippen en open gehemeltes en dat is beslist geen schoonheidsoperatie. “In Europa ga je daar niet van dood. In Afrika hebben kindjes 30% kans dat ze niet overleven. Het grootste deel van zijn chirurgisch werk heeft evenwel te maken met brandcontracturen. “In de huizen is geen elektriciteit en dus wordt er gekookt op eigen gemaakte, gammele vuurtjes. Een ongeluk is dan gauw gebeurd”.

Het verschil met de behandelingen in zijn vroegere praktijk is immens groot, in die zin dat de operaties veel ingrijpender zijn. Vroeger ging het vooral om cosmetische chirurgie, nu gaat het “om mensen een normaal leven cadeau te doen”. Zijn werkdag start telkens om 8 uur en eindigt omstreeks 18 uur. Normaal gezien behandelt hij drie patiënten per dag, tenzij het gaat om microchirurgie of wanneer bij één patiënt verscheidene operaties nodig zijn. Dan kan de operatie gemakkelijk een volledige dag duren.
Dr. Tertius Venter krijgt de meest “mismaakte” mensen te zien. Maar hier kan hij dus zichtbaar helpen.

Op de fiets
“Vrijwilligers bij Mercy Ships betalen voor hun kost en inwoning aan boord. Er worden dus allerlei acties opgezet om geld in het laatje te brengen.” Dr. Tertius maakte bijvoorbeeld ieder jaar een grote “bewustmakings” fietstocht in Europa of Amerika – vaak enkele weken en duizenden kilometers.
“Tot dusver zijn we er altijd in geslaagd voldoende vrijwilligers te vinden om ons werk te kunnen voortzetten. Maar het blijft een opgave. Aan plastisch chirurgen is er bijvoorbeeld een groot tekort. Ze dienen zich wel aan, maar slaan haast letterlijk op de vlucht als ze zien wat hier allemaal op hun operatietafel terecht komt. Het is ook echt niet vanzelfsprekend”

Hoe hij dat volhoudt: “Mijn roeping is mijn drive. Ik doe wat ik verondersteld word te doen. De nood aan hulp is bijzonder groot en is bovendien niet alleen fysiek, maar ook geestelijk. Ik word zelf zo blij als ik kan helpen”.