fbpx

“Hetzelfde gevoel als toen ik 11 jaar was”

Heb je ooit als kind een droom gehad die onmogelijk leek? De 11-jarige Milo had zo’n kinderdroom en heeft hem 21 jaar later waargemaakt.

Toen Milan ‘Milo’ Falsing kapitein werd van het grootste humanitaire ziekenhuisschip ter wereld – de Africa Mercy – wist hij dat hij voor enkele primeurs had gezorgd. Hij was de eerste Scandinavische vrijwilliger die het schip aanvoerde en tevens de jongste kapitein in de geschiedenis van Mercy Ships. Maar de connectie van Milo met de Africa Mercy gaat nog veel verder.

Bestemming

We hebben allemaal een bijzondere bestemming voor ogen. Een uitgestippelde weg die we willen volgen, afhankelijk van wat voor ons belangrijk lijkt. Het kan een tocht zijn op weg naar een jaarlijkse gezinsvakantie, of een trip langs kleine landweggetjes die vertrouwd en uitnodigend  worden naarmate de bestemming dichterbij komt. Of de weg naar het huis van je ouders of regelmatig eenzelfde wandeling maken in de buurt waar je woont. Voor Milo was die bijzondere bestemming het bezoek aan zijn grootouders.

Geboren en getogen in het kleine stadje Hoeng in Denemarken, moest Milo de veerboot de ‘Dronning Ingrid’ nemen voor een bezoek aan zijn grootouders. “Die tocht was altijd een speciale gebeurtenis voor mij en mijn zus”, herinnert hij zich. “Aan stuurboord, dicht bij de boeg was toen ook een leuke speelruimte voorzien voor kinderen.”

Maar in mei 1997 hield de veerdienst op met de overtochten. Er was ondertussen een tunnel aangelegd van de steden Koersoer naar Sproege en de veerboten waren overbodig geworden. Voor Milo, die op dat moment 11 jaar oud was, was het een hartverscheurende gebeurtenis. Toen hij het nieuws vernam had huilde hij dagen aan een stuk.

De route van Dronning Ingrid. Het schip werd gebruikt om zowel treinen als mensen te vervoeren.

Zeeman

Milo had enorm veel gelukkige herinneringen aan zijn verblijf op de veerboot en hij was kapot van de gedachte dat er geen overtochten meer zouden zijn. Zijn zorgzame moeder nam ten einde raad contact op met de eigenaar van de veerboot en vroeg of Milo, samen met zijn broers en zussen, de veerboot nog een laatste keer mochten bezoeken als afscheid. Tot Milo’s grote vreugde werd dit verzoek wonderwel ingewilligd. “Toen mijn moeder me het goede nieuws vertelde, was ik helemaal opgewonden en o zo blij”, zei hij.

Tijdens de bewuste bezoekdag kregen Milo en zijn familie nog voor een laatste keer een rondleiding op de veerboot en konden hij, zijn broers en zussen ook nog eens genieten van de hun vertrouwde speeltuin. Terwijl hij, met zijn 11 jaar, op de brug van de Dronning Ingrid stond te kijken naar de aftredende kapitein, nam Milo een besluit: hij zou en moest zeeman worden. Sinds die dag was het zijn droo om terug te keren naar het schip dat de loop van zijn leven had bepaald. En meer nog: hij zou met zekerheid ooit nog aan het roer staan van datzelfde schip.

Opleiding

Hij begon zich voor te bereiden op zijn leven op zee  met de keuze van een internaat gericht op een maritieme opleiding. Vervolgens ging hij naar de maritieme school, waar hij een diploma zeemanschap behaalde en die een baan op een schip mogelijk maakte.

Tijdens hij zijn opleiding, bleef Milo zijn uitermate geïnteresseerd in de Dronning Ingrid. Nadat Mercy Ships de veerboot kocht in 1999, werd het schip overgebracht naar Newcastle in het Verenigd Koninkrijk, om gerenoveerd en omgebouwd te worden tot het huidige ziekenhuisschip, de Africa Mercy.

“Ik had nog nooit van Mercy Ships gehoord en vroeg me af wat het was”, zegt hij. De interesse van Milo werd alleen maar sterker naarmate hij de renovatie van het schip op de voet volgde. Na de zeven jaar durende verbouwingen zag hij in 2006 de veerboot terug. Nu onder de vorm van een ultramodern ziekenhuisschip. Milo was er nu meer dan ooit van overtuigd dat hij een grote kans maakte om zijn kinderdroom waar te maken en dienst te doen als kapitein op de Africa Mercy. Op de 32 jarige leeftijd werd zijn droom werkelijkheid.

Milo aan boord van het schip waarmee het allemaal begon

 

Hetzelfde gevoel

“Dat mijn droom is uitgekomen om kapitein van dit schip te worden, is gewoon fantastisch”, zegt Milo. “Het is een ongelooflijk parcours geweest, om als gevolg van een ambitie op zo jonge leeftijd hier te belanden en deel uit te maken van deze organisatie.”

“De veerboot die ik als kind gekend heb en het schip dat ik nu zie, geven mij eenzelfde gevoel. De veerboot bracht mensen van de ene plaats naar de andere. Het waren maar korte reisjes, maar zij hadden een enorme betekenis voor de mensen”, zegt hij. “En er vinden nog steeds reizen plaats met de Africa Mercy.

Het schip brengt nu mensen van ergens waar ze liever niet willen zijn, naar een plek waar ze van gedroomd hebben. Het schip betekende toen iets en het betekent nu nog altijd iets, zelfs meer. De drang om het schip op te kunnen gaan, het gevoel op zo’n machtig schip te stappen, geeft me nog steeds hetzelfde gevoel als toen ik nog die kleine jongen was!”

Nu zijn droom werkelijkheid is geworden, doet Milo er alles aan om de patiënten aan boord van de Africa Mercy de kans te geven zich te voelen zoals hij zich ooit gevoeld heeft. Patiënten mogen op de brug komen om te zien hoe het schip wordt bestuurd en zij kunnen vanop stoel van de kapitein van het prachtige uitzicht genieten. Ze staan nu waar de 11-jarige Milo ooit stond toen zijn toekomst voor hem vaste vorm begon te krijgen.

Kom mee aan boord

Zonder Milo en andere vrijwilligers zou Mercy Ships niet kunnen opereren. De Africa Mercy heeft een kapitein en een bemanning nodig. Er zijn 450 vrijwilligers nodig om het schip te bemannen. Slechts de helft van de taken aan boord zijn van medische aard. We hebben ook ingenieurs, dekofficieren, schoonmakers, receptionisten, loodgieters, timmerlieden en nog veel meer specialiteiten nodig. Wat uw mogelijkheden ook zijn: we hebben u nodig!

> Lees meer over vrijwilligerswerk bij Mercy Ships en kom mee aan boord

Milo leidt een patiënt rond op de brug van de Africa Mercy