fbpx

Kapitein John Borrow en zijn familie

John en Lee-Anne Borrow heten ze en ze zijn afkomstig van Australië, vrijwillige medewerkers van Mercy Ships met hart en ziel. Hij als kapitein, zij als diëtiste. Ze zijn niet de uitvoerders van een “hoger plan” maar zijn een beetje in “de missie” gerold. Samen maken ze al meer dan 20 jaar deel uit van Mercy Ships. Met hun kinderen Tim (10) en Sam (8) vormen ze één van de twintig gezinnen op de Africa Mercy.

Het moet in de jaren negentig zijn geweest dat John en Lee-Anne voor het eerst over Mercy Ships hoorden. Bij John was dat via een vriend in de kerk. Toen hij een tochtje maakte naar de havenstad New Castle in Australië en een kijkje ging nemen op de Island Mercy, een voormalig schip van Mercy Ships, werd het voor hem meteen duidelijk: “Hier wil ik deel van uitmaken”.

“Mijn carrière op zee was in feite een ontgoocheling”, vertelt John. Het is geen geweldige omgeving om in te leven”. En dus is het eigenlijk toch een beetje verwonderlijk dat hij meteen enthousiast was toen hij de Island Mercy ging verkennen. “Ik liep daarna rond in New Castle en besefte dat ik mijn roeping had gevonden. Niet in een spirituele sfeer, maar eerder op een soort van tevreden manier als je begrijpt wat ik bedoel.”

Hij kwam aan boord als derde officier en reisde naar Papoea Nieuw- Guinea, voor een periode van drie maanden. Voldoende om helemaal voor de bijl te gaan. En met Lee-Anne was dat al niet zoveel anders. Ze had net haar studie voeding als diëtiste afgewerkt en wilde zich graag bij John voegen. Het paar trouwde in 2001 en ging aan de slag op de Carribean Mercy waar John als eerste officier “diende”. Nadien werd overgestapt naar de Anastasis. Dat was in 2005. Aan boord van dat schip voedden ze hun eerste kind Tim op, tot hij achttien maanden was. Uiteindelijk keerden ze weer naar huis voor de geboorde van hun tweede kind, opnieuw een zoon die ze Sam noemden. Acht jaar lang maakte John zich verdienstelijk in de computer business, tot hij de signalen niet meer kon negeren. Het werd tijd om terug te keren. “De roep van de zee was groot, maar de roep om te helpen ook. Het is een rare mix in roepingen die ons hier samen heeft gebracht als gezin.”

Gemeenschap en spiritueel leven
“Je inzetten voor Mercy Ships is geen opdracht, het is een cadeau” De gemeenschap en het spirituele leven zijn gewoon leuk en het voelt ook goed om de vaardigheden die ik van hierboven heb gekregen te gebruiken om mensen te dienen. Toen ik dat door had, wist ik dat ik de juiste keuze had gemaakt”. “Extra troef was natuurlijk dat we allebei onze vaardigheden konden combineren” vult Lee-Anne aan, “hij als man van de zee, ik met mijn medische achtergrond”.

Na een onderbreking van acht jaar keerden de Borrows in 2015 terug naar de Africa Mercy. “Op ééntje na ben ik hoofdofficier geweest op elk Mercy Ship”, lacht John daarover. “Daar springen twee dingen heel speciaal uit. Om te beginnen de integriteit van de organisatie. Iedereen wil zijn uiterste best doen om de kwaliteit te verbeteren van het leven van de mensen die wij dienen. Daarnaast verlenen wij zorg aan mensen die alle hoop hebben verloren en geen enkele andere manier meer hebben om uit die hopeloosheid te worden gered. Wij gaan daarmee om op een zeer directe en doelgerichte manier en dat werkt gewoon”.

Lee-Anne vult aan: “Nu we teruggekomen zijn, realiseer ik me dat Mercy Ships een radertje is in een groot geheel. De organisatie is aangesloten bij de internationale standaarden van de Wereld Gezondheidsorganisatie (WHO) en dat betekent meteen een garantie dat hier niet alleen inzet is, maar ook kennis”.

In 2016 nam John het bevel over als kapitein van de Africa Mercy. Lee-Anne zet haar taak verder in het “infant feeding program”, een speciaal voedingsprogramma toegelegd op baby’s. Deze zijn vaak te zwak voor hun operatie bij aankomst en Lee-Anne helpt hen aansterken.

“Mercy Ships doet dingen die heel uniek zijn en daar willen wij deel van blijven uitmaken.”