Een toekomst voor Mary

Mary werd jarenlang door haar schoolgenootjes bespot. “Buidelgezichtje, buidelgezichtje, buidelgezichtje,” riepen ze haar toe. Een tumor bedekte haar linkeroog, half voor haar gezicht hangend. Doordat een deel van haar gezicht afhing, zag Mary er steeds triest uit. Dag in dag uit, kwam het 14-jarig meisje huilend thuis en rolden de tranen over haar gezwel.  “Zal dat ooit weggaan? ” vroeg zij zich af.

De tumor, een neurofibroom, was al jaren aan het groeien. Hoe langer dit zonder behandeling zou blijven, des te gevaarlijker die zou worden.

De familie ging met hun dochter van dokter naar dokter om steeds maar hetzelfde antwoord te krijgen “Neen, wij kunnen hier niets aan doen.” Dagen, maanden en jaren gingen langzaam voorbij en Mary’s tumor bleef maar aangroeien.

De familie stond op het punt hun dochter naar Nigeria te brengen toen zij van Mercy Ships hoorde. Na een lange hete dag in de wachtrij van het opnamecentrum van de Africa Mercy gestaan te hebben, bemachtigde Mary een afspraakkaart. Binnen enkele weken zou zij een chirurg kunnen zien die met zekerheid zou kunnen zeggen of de tumor kon geopereerd worden.

Haar moeder vond het best haar dochter thuis te houden totdat zij een definitief antwoord zouden krijgen. Terwijl de dagen voorbijgingen, bleef Mary lange namiddagen op haar eentje spelen of haar moeder bij het naaien helpen.

En toen was die dag daar! Mary stapte in een witte jeep van Mercy Ships, kwam in de haven aan en zag eindelijk voor het eerst het schip. Ze moest nog wel wachten -veel patiënten moesten die dag gezien worden en iedereen wachtte op de kade. Tot laat in de namiddag zat zij met haar benen te bengelen, wachtend dat haar naam werd genoemd. Eindelijk werd haar naam omgeroepen. Na jaren hierop gewacht te hebben, kreeg zij het wonderbaarlijke nieuws, : “Ja, wij zijn blij je te kunnen zeggen … je krijgt deze week een operatie!” Mary’s moeder straalde, zij was verrukt. Toen Mary opkeek, had ze er een brede lach op haar gezicht , een glimp van hoop na jaren wachten.

Drie dagen later ging Mary voor haar operatie. Haar moeder bleef rustig wachten. Uren later werd Mary teruggebracht met een dik verband rond haar gezicht, waar de tumor geweest was.

Maar Mary moest nog even wachten. Nog 48 uur vooraleer zij zeker zou weten of haar gezicht nu werkelijk tumorvrij was, of haar “buidelgezichtje” nu even normaal en even  gezond zou zijn als dit van elk ander 14-jarig meisje.

De tijd kroop voorbij. Mary hield zich bezig met kleuren, speelde spelletjes en keek naar Jungle Book. Wanneer de verpleegsters eindelijk haar verband kwamen weghalen, was ze zenuwachtig. De verpleegster gaf haar een spiegel. Mary nam die zachtjes, als een delicaat en waardevol voorwerp, aan. Ze keek onmiddellijk in de spiegel, draaide en glimlachte stralend… zij was heel mooi!

Die nacht deed Mary niets anders dan zich stilletjes bekijken, alleen zij en de spiegel. Als ze nog maar een ogenblikje haar blik afwendde, ging ze direct terug kijken, om te zien of dit werkelijk haar gezichtje was. “Is de zwelling echt weg?” kan ze zich afgevraagd hebben. Zij keek dan opnieuw. “Ja werkelijk, het is echt weg.”

Twee weken nadien, wachtte Mary opnieuw aan de kade. Ze was terug voor een laatste bezoek. Slechts een kleine x met fijne streepjes plakband bleef er nog over waar de tumor ooit was geweest.

Zij zat achteraan in de tent met een zelfverzekerde lach op haar gezicht. “Zij is als het ware heel iemand anders,” zei Lindsay, een verpleegster die Mary in de ziekenboeg had verzorgd. “Het was wonderlijk om haar transformatie te zien. De nacht voordat Mary naar huis mocht, danste zij als een waanzinnige in het rond.”

En zo is het echt. Sinds haar operatie straalt Mary vrij van alle zorgen. De last is eindelijk weg en het wachten is nu werkelijk voorbij.

Bekijk ook dit verhaal

Zakael, een wonder op een week tijd

Bekijk meer verhalen
Je werkt er keihard, maar dat geeft ook veel voldoening. Zeker als je al die dankbare patiënten ziet.
Rit Borremans