Philip Van Dooren meert aan bij Mercy Ships als nieuw teamlid en zet mee de schouders onder corporate fundraising & major donors. Met 26 jaar ervaring in een commerciële context en een duidelijke drive om meer maatschappelijke impact te maken, kiest hij bewust voor een nieuw hoofdstuk bij Mercy Ships Belgium. Wie hem wil begrijpen, moet ook kijken naar waar het voor hem ooit begon: in Borgerhout. Daar groeide Philip op, midden in een wijk waar verschillen tussen mensen soms pijnlijk zichtbaar zijn. Vandaag zet hij zich er nog altijd actief in via City Pirates, een sociaal-sportieve organisatie die jongeren via voetbal kansen geeft, meer zelfvertrouwen geeft en hen wegwijs maakt in de samenleving. Het is een engagement dat veel zegt over wie hij is en waarom hij hier vandaag zit.

Op zijn allereerste dag gingen we meteen met hem in gesprek. Allereerste dag, allereerste uur, we hebben hem nog net een koffie kunnen voorschotelen.

Wie is Philip Van Dooren, los van je cv?

Ik ben 51, vader van een dochter van 21 die aan de Universiteit Gent studeert. Zij heeft haar eigen leven nu, dus op dat vlak voelt het alsof mijn rol daar wel vervuld is. In mijn vrije tijd sport ik graag. En daarnaast ben ik ook bestuurder bij City Pirates in Antwerpen. Dat project vraagt veel tijd, maar dat doe ik heel graag. Het is iets waar ik echt energie uit haal.

Wat heeft je gevormd tot wie je vandaag bent?

Ik ben opgegroeid in Borgerhout, en daar heb ik de tegenstellingen tussen mensen van heel dichtbij meegemaakt. Dat heeft mij altijd geraakt. Ik heb mij er ook vaak aan geërgerd dat daar niet meer rond gebeurde. Via City Pirates heb ik de kans gekregen om daar in de praktijk iets aan te doen. Niet in theorie, maar echt op het terrein. En dat is niet altijd gemakkelijk, het is zeker niet alleen maar positief of eenvoudig. Maar het is wel echt. En dat heeft mij gevormd.

Wanneer voelde je voor het eerst: “Ik wil iets betekenen voor anderen”?

Dat is geen één moment geweest. Eerder een fase. Tijdens mijn jeugd zag ik die verschillen groeien en dacht ik: als ik ooit de kans krijg om daar iets aan te doen, dan ga ik die grijpen. Alleen, als je jong bent en een gezin hebt, zijn er andere prioriteiten. Je wil stabiliteit, je wil zorgen dat iedereen goed zit. Maar nu zit ik in een andere fase van mijn leven. Mijn dochter staat er. En plots komt die kans opnieuw, en dan heb ik die ook effectief genomen.”

Je komt uit een commerciële omgeving, wat deed je beslissen om die richting los te laten?

Ik heb 26 jaar gewerkt in een commerciële functie binnen een multinational. Dat was een heel waardevolle periode, maar ergens voelde ik: voor het laatste stuk van mijn professionele leven, een vijftiental jaar, wil ik iets doen met meer diepgang. Met meer maatschappelijke relevantie.

Was er een specifiek moment waarop Mercy Ships “binnenkwam”?

Ik had een tof eerste gesprek, ben het beginnen ontdekken en voelde vrij snel een klik. Wat mij vooral aansprak, is dat Mercy Ships een organisatie is waar je rechtstreeks bijdraagt aan iets tastbaar. Je ziet wat er gebeurt. Dat maakt het heel krachtig. En daarnaast: wat mij ook enorm aanspreekt, is dat Mercy Ships Belgium nog in volle groei is. Dat er nog gebouwd moet worden. Dat sommige dingen nog niet volledig op punt staan. Voor mij is dat net een kans. Ik heb bij City Pirates mee iets opgebouwd, en ik heb heel veel zin om hier ook mijn schouders onder te zetten.

Wat heb je achtergelaten om deze stap te zetten?

Een omgeving waar alles al stond. Structuur, zekerheid, duidelijke processen. Maar dat was ook net wat ik wou loslaten. Ik wilde opnieuw bouwen. Je laat een vertrouwde omgeving achter en stapt in een heel andere rol. Wat trekt je daarin aan, en wat maakt het tegelijk uitdagend? Net dat was ook wat ik wou loslaten. Ik kwam uit een omgeving waar alles heel duidelijk was: je weet wie je doelgroep is, waar je moet zijn. Als je bloem verkoopt, ga je naar de bakker. Zo simpel is het. Hier werkt dat anders, en dat is net wat mij aantrekt. Je werkt niet met een klassiek product. ‘Verkopen’ vind ik zelfs een moeilijk woord in deze context. Het gaat veel meer over mensen meenemen in een verhaal. Hen laten voelen wat jij voelt. Je vertrekt vaak vanuit netwerken, van mensen die mensen kennen. En op het moment dat je aan tafel zit, ben je eigenlijk al voor een groot stuk binnen. Dan komt het erop aan: kan ik dat verhaal op een warme, authentieke manier brengen? Dat is voor mij de echte uitdaging, en tegelijk ook wat deze rol zo boeiend maakt.

Wat raakt jou persoonlijk het meest in het werk van Mercy Ships?

De impact. Ik heb al honderden filmpjes gezien. En als dat nog maar de helft is van hoe het in realiteit is… dan is dat enorm. Er moet een bepaalde warmte van uitgaan. En dat is wat ik wil proberen overbrengen. Het is ook zo concreet is. Je ziet efectief echt wat er gerealiseerd wordt. Ik doneer en daar ver weg van jouw bed kan er iemand weer zien of stappen. Dat maakt het toch echt anders.

Je start in corporate fundraising & major donors. Hoe wil je dat aanpakken?

Eerst en vooral door relaties op te bouwen. Peter heeft daar al ongelooflijk werk geleverd. Het is aan mij om die relaties over te nemen en het vertrouwen verder op te bouwen. Ik wil voor die mensen ook echt het gezicht van Mercy Ships worden. Iemand die regelmatig langskomt, die updates geeft, die transparant is. En uiteraard zit ik op een hoop ideeën en popel ik om in actie te treden.

Wat wil je dat donateurs voelen wanneer ze in Mercy Ships investeren?

Dat ze meegenomen worden in het verhaal. Dat ze voelen: ik maak hier deel van uit. Ik wil proberen die warmte, die je ziet in de verhalen en beelden, te vertalen naar daden. Dat is niet evident, maar dat is wel de uitdaging.
Wat maakt volgens jou het verschil tussen geven en echt betrokken zijn? Er is een heek groot verschil, al zijn beide waardevol. Maar betrokkenheid gaat verder. Dan wordt het een verhaal binnen een bedrijf. Dat medewerkers weten: wij dragen hier aan bij. Misschien zelfs dat ze de kans krijgen om als vrijwilliger mee te gaan. Dat het echt leeft. Dat is een heel andere vorm van engagement dan gewoon doneren.

Als je één boodschap mocht meegeven aan iemand die twijfelt om te doneren, wat zou je zeggen?

Laat je meenemen in het verhaal. Want eens je dat voelt, verandert er iets.”

Wat hoop je dat mensen over jou zeggen binnen vijf jaar in deze rol?

Dat ik authentiek ben. Dat mensen voelen: hij meent wat hij zegt. Dat het uit het hart komt. En dat ik een vertrouwd gezicht ben geworden voor Mercy Ships. Iemand die relaties heeft opgebouwd op een eerlijke en integere manier. Dat zou voor mij het belangrijkste zijn.

Een eerste dag, een eerste gesprek, maar vooral een duidelijke intentie: bouwen, verbinden en impact maken. Welkom, Philip.