Het leven in de rijstvelden was eenvoudig, maar het was een goed leven voor Theogette. Ze werkte elke dag op het land, zorgde voor haar gezin en leefde mee op het rustige ritme van haar dorp in Madagaskar. Tot een hardnekkige tandpijn alles veranderde. Na een bezoek aan de tandarts werd de pijnlijke tand verwijderd. Even leek het probleem opgelost, maar waar die tand had gezeten, verscheen een kleine zwelling die bleef groeien.

Wat begon als een bultje, werd langzaam een opvallende verdikking langs haar kaak.

In het dorp waren er blikken en gefluister. Mensen dachten dat ze ziek en besmettelijk was. “Ze praatten op mijn man in… en hij is uiteindelijk vertrokken,” vertelt ze. Plots stond ze er alleen voor met drie kinderen.
Toch bleef ze werken op het veld. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat ze geen keuze had.

“Ik moet blijven gaan, zodat mijn kinderen kunnen eten. Zelfs als het pijn doet wanneer ik te lang werk.”

Tien lange jaren leefde Theogette met pijn, onzekerheid en de afstand tot haar gemeenschap. Het gevoel dat mensen haar liever niet te dichtbij zagen, sneed soms dieper dan de fysieke klachten.

Hoop aan de andere kant van de lijn

Net toen het uitzichtloos leek, kwam er onverwacht goed nieuws. Haar neef Ronaldo, geneeskundestudent, hoorde over het HOPE Center van Mercy Ships bij zijn universiteit. Daar verblijven patiënten voor en na hun operatie.
“Ik heb haar meteen opgebeld,” vertelt hij. “Ik wist dat ze haar daar konden helpen.” Hij had gezien hoe de tumor haar zelfvertrouwen had weggenomen. “Ze vermeed elk contact met anderen. Ik hoopte dat een operatie haar opnieuw vrijheid zou geven.”

Met een sprankeltje hoop begon Theogette aan een zware reis van drie dagen naar het ziekenhuisschip Africa Mercy. Ze reisde met kano, ferry en transport van Mercy Ships zelf. Haar jongste kind liet ze in veilige handen achter bij haar oudste kind, haar achttienjarige dochter. In het HOPE Center werd ze warm onthaald door vrijwilligers die haar voorbereidden op de operatie. Diëtiste Janet Stucky merkte meteen dat Theogette ondervoed was. Goede voeding was cruciaal om de ingreep veilig te laten verlopen.

Volgens anesthesist dr. Erik Andersen ging het om een goedaardige tumor die langzaam groeit, maar enorm groot kan worden en het eten, ademen en dagelijks leven zwaar kan bemoeilijken.
Op de dag van de operatie straalde Theogette. Met een brede glimlach stak ze haar duim omhoog en zei: “Faly!”. Malagassisch voor “gelukkig”. “Ik hoop dat ik na de operatie weer kan werken op het land en voor mijn kinderen kan zorgen,” zei ze.

Een toekomst die opnieuw voor het grijpen ligt

Het herstel verliep niet zonder uitdagingen. Met een sonde en intensieve nazorg miste ze haar kinderen elke dag meer en meer. Toch bleef ze vechten. “Het is belangrijk dat ze voldoende kan eten,” legt Janet uit. “Je hebt veel energie en voeding nodig om te genezen. Daarom blijven we patiënten ook na de operatie ondersteunen.”

En toen, enkele weken later, brak het moment aan waar ze zo naar had verlangd. Stralend nam Theogette afscheid van het Mercy Ships-team en begon ze aan haar lange reis naar huis. Voor het eerst in tien jaar voelde de toekomst licht. Zonder de tumor kon ze opnieuw dromen van werken in de velden, van zorgen voor haar kinderen, van een leven dat weer van haar was.

Dankzij de inzet van Mercy Ships krijgen mensen zoals Theogette opnieuw perspectief. Wie wil helpen om nog meer levens te veranderen, kan het project steunen met een bijdrage of door mee aan boord te stappen als vrijwilliger.