Luc en Gaby over hun missie met Mercy Ships: “De wereld in het klein”
In 2025 besloten Luc en Gaby uit Gits om hun comfortzone achter zich te laten en vijf weken als vrijwilligers mee te draaien op de Africa Mercy, het ziekenhuisschip van Mercy Ships dat medische zorg biedt in landen waar die nauwelijks bereikbaar is. Tussen honderden internationale vrijwilligers ontdekten ze een unieke gemeenschap, een bijzonder ritme en een missie die hen diep raakte. In dit interview vertellen ze over hun ervaringen, hun taken aan boord en de indrukken die Madagaskar en zijn warme bevolking op hen nalieten.
Hoe zijn jullie bij Mercy Ships terechtgekomen en wat doet deze organisatie precies?
“In september 2021 meerde het nieuwe ziekenhuisschip Global Mercy aan in Antwerpen. Dankzij de vele reportages op radio en tv werden we nieuwsgierig. In 2024 startten we het sollicitatieproces en in juni 2025 vertrokken we uiteindelijk richting Madagaskar. De Africa Mercy lag er aangemeerd in de havenstad Toamasina.”
“Mercy Ships is een internationale humanitaire organisatie die sinds 1978 gratis medische hulp biedt in de armste Afrikaanse landen. De twee grote ziekenhuisschepen zijn volledig uitgerust: operatiezalen, labo’s, CT-scans, RX, sterilisatie, apotheek, kinesitherapie… Ze voeren tal van ingrepen uit zoals tumoren verwijderen, gebogen benen rechtzetten, hazenlip- en gehemeltesluitingen, oogoperaties en lies- en buikhernia’s.”
“Daarnaast leidt Mercy Ships lokale zorgverleners op en ondersteunen ze de uitbouw van lokale ziekenhuizen en infrastructuur. Een ander bijzonder aspect is dat er ook gezinnen aan boord wonen; er is zelfs een school voor kinderen tot 16 jaar.”
Leven aan boord van een ziekenhuisschip
Wat waren jullie taken aan boord?
Gaby: “Omdat het schoolvakantie was, kreeg ons team van zeven de opdracht om een leuk, leerrijk en ontspannend programma te maken voor de kinderen van de gezinnen aan boord. De eerste week werkten we alles uit, en daarna konden de kinderen vier weken lang ‘op kamp’, maar dan aan boord van het schip.”
Luc: “Ik werkte vijf weken in de dining room, de eetzaal. Met ons team van acht zorgden we ervoor dat drie keer per dag een maaltijd in zelfbediening kon worden aangeboden voor ongeveer 500 vrijwilligers. Het waren lange dagen – van 5u30 tot 19u30 – maar na twee dagen werken kregen we telkens twee dagen vrij. Daardoor kon ik het schip echt van A tot Z leren kennen en heel wat mensen ontmoeten.”
Hoe zouden jullie jullie ervaring in enkele korte woorden samenvatten?
“We hebben een heel mooie én nuttige tijd beleefd. Ook al deden wij geen medisch werk, ons engagement maakte het mogelijk dat anderen dat wél konden doen. Zo droegen we indirect bij aan het verbeteren van vele levens.”
“Het leven op het schip is uniek. Met tientallen nationaliteiten aan boord leef je echt in ‘de wereld in het klein’. Iedereen heeft hetzelfde doel: dienen en het beste van zichzelf geven. Het schip is een volledig zelfvoorzienend dorp, met eigen elektriciteitsproductie, waterzuivering en alles wat nodig is om er maanden te kunnen leven.”
Hebben jullie toekomstplannen of nieuwe dromen om aan mee te werken?
“Zolang er dromen zijn, is er leven. Dus ja, we blijven plannen maken. Voor 2026 ligt nog niets vast. Ook binnen Europa zijn nog heel wat landen voor ons onbekend. Momenteel zitten we in de ‘bibliotheekfase’: reisboeken lezen, verhalen ontdekken en onze dromen voeden.”
