Vijftien jaar lang leefde Francisco met een groeiende tumor die zijn leven stap voor stap kleiner maakte. Wat eenvoudig leek, slapen, eten, werken, werd elke dag moeilijker. En toch bleef hij doorgaan, gedreven door één constante: de zorg voor zijn gezin. Dit is het verhaal van een lange weg. Van wachten zonder zekerheid, van tegenslagen die blijven terugkomen, maar ook van kleine tekens van hoop die onderweg blijven opduiken. En uiteindelijk… van een nieuwe start.

Vijftien jaar lang leefde Francisco met een traag groeiende tumor aan de rechterkant van zijn kaak. Als boer en veedrijver in Toliara, in het zuiden van Madagaskar, droeg hij die last elke dag met zich mee. Slapen was lastig. Werken werd zwaar. Vast voedsel eten lukte gewoon niet meer.

“Het stoort me enorm als ik probeer te slapen. Als ik buiten ga of rondloop, is het heel ongemakkelijk. En tijdens het werk zit het me constant in de weg,” vertelde hij. “Eten? Vast voedsel lukt niet meer, alleen nog zachte dingen.” Wat hem het meest zorgen baarde, was niet zijn ziekte zelf, maar zijn gezin. “Mijn grootste zorg is hoe ik mijn familie kan onderhouden, niet zozeer dat ik misschien wel kan sterven,” zei hij. “Wat echt op mij weegt, is hoe ik voor hen moet zorgen.. als ik er niet meer ben.”

De zoektocht naar genezing

In 2024 maakte Francisco de reis naar de Africa Mercy®. Ellee Rollins, hoofd van het preoperatieve verpleegkundig team uit de VS, herinnert zich hem als iemand met een ijzersterke veerkracht.

“Hij vertelde dat hij er ongeveer vier dagen over deed om het schip te bereiken, grotendeels te voet,” zei ze. Francisco had al eerder hulp gezocht. Hij werd geopereerd in een lokaal ziekenhuis, maar de tumor kwam terug… en groeide terug, groter dan ooit. “Ik was bang en ongerust. Ik dacht dat het ongeneeslijk was, omdat het bleef terugkomen,” vertelde hij. Hij kwam aan met het gevoel: dit is mijn kans. Maar het pad bleek langer dan verwacht.

Wachten, zorgen en een gebed dat werd verhoord

Voor hij geopereerd kon worden, moest Francisco eerst aansterken en een voedingsplan volgen. Ondertussen zorgden ziekte en infecties ervoor dat zijn opname meer dan eens werd uitgesteld. Twee geplande operaties moesten geschrapt en verplaatst worden. Weken werden maanden terwijl hij heen en weer ging naar het HOPE Center voor controles en opvolging. En toch… hij klaagde nooit. “Geen enkele keer,” zei Ellee.

Tijdens die wachttijd kreeg hij slecht nieuws. Zijn vrouw belde: er was geen eten meer. Door de droogte viel er niets te oogsten, en buren konden ook niet helpen. Toen Ellee vroeg hoe het thuis ging, keek hij naar de grond. “Hij gaf toe dat zijn familie honger had,” zei ze, “en dat hij naar huis wilde… maar hij voelde dat hij niet kon terugkeren zonder eerst beter te worden.” Francisco kon niet werken, en zijn familie zorgde nu voor hem. “Omdat ik niet kan werken, zorgen zij voor mij,” zei hij. “Ze weten niet wat ze moeten doen. Maar ik heb liever dat ik ziek ben dan mijn vrouw en kinderen.”

Toen Ellee hoorde van zijn situatie, schakelde ze het pastorale team in. Zij konden steun bieden aan zijn vrouw en kinderen. Voor Francisco voelde dat als meer dan hulp. Het voelde als een antwoord. “Ik had voor iets gebeden dat zwaar op mijn hart lag… en dat probleem werd opgelost,” zei hij.

Een harde boodschap en nog meer vastberadenheid

Niet veel later kwam er opnieuw slecht nieuws: zijn operatie moest uitgesteld worden. “Dat was echt zwaar,” zei Ellee. Francisco was teleurgesteld, maar zijn geloof in een goed einde was sterker dan ooit geworden. “Mijn leven ligt nu volledig in Gods handen,” zei hij. “Ik vertrouw erop dat Hij voor mijn familie zal zorgen.” Hij keerde terug naar huis, nog steeds met de tumor… maar ook met hoop.

Terug voor de operatie

Toen Mercy Ships in 2025 terugkwam, was Francisco er opnieuw. Intussen was de tumor nog groter geworden, zelfs zo dat hij zijn mond moeilijk kon sluiten. De diagnose: een terugkerend, groot ameloblastoom in de rechterkaak.

“Elke verdere groei kon levensgevaarlijk worden,” legde Ellee uit. “Deze patiënten riskeren te verhongeren of te stikken.” Deze keer ging de operatie wél door. Na zijn herstel voelde en zag Francisco het verschil. “Ik ben zo veranderd,” zei hij. “De zwelling is weg en ik voel me echt gezond.” Tijdens die lange periode ontstond er ook een sterke band tussen hem en Ellee. “Ze is echt mijn beste vriendin,” zei hij. “We zijn als familie geworden. Zoals broer en zus.” Zelfs toen ze niet in de buurt was, bleven ze contact houden. Zijn gezin kent haar ondertussen ook.

Terug naar huis

Francisco’s droom was eenvoudig: terug naar zijn boerderij, voor zijn gezin zorgen en zijn leven opnieuw opbouwen. “Na de operatie wil ik gewoon bij mijn familie zijn en samen iets vieren… als we het kunnen betalen,” zei hij.

Na jaren van strijd sprak hij met dankbaarheid, voor de mensen die hem geholpen hadden. “Aan iedereen die voor mij gezorgd heeft: moge God hen zegenen.”