Je wilt dat je kinderen het beter hebben dan jij. Dat is nu eens pure mama-logica. Maar wat als je merkt dat je kind met dezelfde aandoening sukkelt als jij vroeger? En dat in een land waar medische hulp amper te vinden is. Voor mama Gisèle werd dat geen gedachte, maar de harde realiteit. Tien jaar geleden kreeg zij hulp van Mercy Ships. Sindsdien leefde ze met één stille hoop: dat haar zoon ooit dezelfde kans zou krijgen.

Jeremie: in de voetsporen van zijn moeder

De hechte band tussen de vijfjarige Jeremie en zijn 27-jarige mama Gisèle uit Madagaskar zie je meteen. Ze delen dezelfde stralende glimlach en warme, lachende ogen. Ze lachen allebei veel, maar onder die gedeelde vrolijkheid zit een verhaal van strijd verstopt.

Toen Jeremie één jaar oud was en leerde stappen, begon zijn voet naar binnen te draaien en stond zijn been niet helemaal recht. Voor Gisèle voelde dat pijnlijk herkenbaar. Ze had als kind exact hetzelfde meegemaakt.
“Ik vermoedde dat mijn kind dezelfde aandoening had als ik, omdat ik vroeger dezelfde soort beperkingen had,” herinnert ze zich.

Zoektocht naar genezing

Als kind en tiener leefde Gisèle met gebogen benen. In 2015, toen ze zeventien was, kwam ze op de Africa Mercy terecht. Daar werd skeletdysplasie vastgesteld, een aangeboren afwijking in de ontwikkeling en groei van botten en kraakbeen. Ze onderging een corrigerende operatie. Gisèle hield foto’s van die periode bij als herinnering, zonder te weten dat die later een bron van hoop zouden worden voor haar zoon.

Naarmate Jeremie ouder werd, werden zijn problemen moeilijker om te negeren. Hij had pijn in zijn benen en viel vaak tijdens het lopen of rennen. De fysieke strijd was zwaar, maar wat nog meer pijn deed, was de afwijzing die hij ervoer. “Hij wordt door zowel kinderen als volwassenen geplaagd. Soms spelen de andere kinderen achtervolgingsspelletjes en sluiten hem uit omdat hij niet kan rennen zoals zij,” vertelt zijn mama. Ze voegt eraan toe dat die opmerkingen hem het gevoel geven dat hij er niet bij hoort.

Geen medische hulp in Madagaskar

Gisèle wilde niets liever dan haar zoon helpen. Ze trok met hem van het ene ziekenhuis naar het andere, hopend op antwoorden. Maar telkens opnieuw werden ze doorgestuurd voor onderzoeken zonder resultaat.

Na verloop van tijd verdween haar hoop. Zelfs de herinnering aan haar eigen genezing voelde steeds verder weg. Het ziekenhuisschip leek iets uit een ander leven. “Omdat het al zo lang geleden was, verwachtte ik echt niet dat het schip nog zou terugkomen,” zegt Gisèle.

Ziekenhuisschip de Africa Mercy

In 2024 hoorde Gisèle op de radio dat de Africa Mercy opnieuw naar Madagaskar zou komen. Ze hoopte meteen dat dit het antwoord was op haar gebeden. Ze probeerde Jeremie te registreren, maar door de enorme vraag kwamen ze op de wachtlijst terecht. In 2025 was het eindelijk zover. Ze bracht haar zoon naar het ziekenhuisschip om zijn weg naar genezing te starten. Het medische team bevestigde haar vermoeden: Jeremie had dezelfde aandoening als zij. Skeletdysplasie, die vaak dwerggroei en botmisvormingen veroorzaakt. Bij Jeremie zorgde dit voor sterk gebogen benen, waardoor elke stap moeilijk was.

Jeremie’s toekomst zonder operatie

Dokter Rachel Buckingham, vrijwillig orthopedisch kinderchirurg op de Africa Mercy, legt uit wat er kon gebeuren zonder ingreep: “De aandoening zou tijdens het opgroeien erger worden en veel pijn veroorzaken. Dat maakt het moeilijk om te stappen en zich te verplaatsen, wat later ook gevolgen kan hebben voor werk en inkomen.”

Een veilige operatie

Voor Jeremie voelde het schip als een nieuwe, overweldigende wereld. Hij was omringd door onbekenden en dat maakte hem bang. Hij vreesde ook dat hij opnieuw kwetsende opmerkingen zou moeten slikken, zoals thuis.

“Toen ze naar zijn hart luisterden, klopte het heel snel en kwam het maar niet tot rust,” vertelt Gisèle over de eerste afspraak voor de operatie. “Pas ’s avonds werd hij rustiger, nadat we hem lang gerustgesteld hadden.”

Op dat moment haalde ze haar krachtigste troef boven: de foto’s van haar eigen operatie.
“Ik liet ze zien en zei: ‘Kijk naar mama’s benen. Zo zag ik er toen uit, en ze hebben mijn been niet afgesneden.’ Toen begreep hij het,” vertelt ze. Omdat ze zelf die weg had afgelegd, wist ze wat een veilige operatie kon betekenen.
“Voor mijn operatie was het echt zwaar. Ik kon zelfs niet lopen,” zegt ze. “Maar nu kan ik lange afstanden stappen en mijn kind dragen.”

Een vrolijk karakter terug

Na een geslaagde operatie werden Jeremie’s benen in het gips gezet, zodat zijn botten konden genezen voor de revalidatie startte. Tijdens die revalidatie deed hij samen met andere kinderen mee aan speelse activiteiten om zijn kracht en mobiliteit op te bouwen. Zijn vrolijke karakter maakte van die sessies iets levendigs en hielp hem vooruit.

Fysiotherapeut Tammy Shepherd deelt een mooie anekdote: “Hij liep zo veel rond dat het gips onder zijn voeten versleet en er gaten in kwamen. We moesten het herstellen.”

Het komt goed

Ook Gisèle viel op tijdens de sessies. Omdat ze zelf ouder was toen ze geopereerd werd, herinnerde ze zich het hele proces goed. Ze wist perfect hoe ze haar zoon kon begeleiden.

“Ze moedigde hem echt aan om mee te doen,” vertelt Tammy. “En ze stelde ook andere ouders gerust. Vaak waren er meerdere kinderen tegelijk en dan zei ze: ‘Het komt goed.’”

Met rechte benen naar huis

De vooruitgang die Jeremie in drie maanden maakte, was indrukwekkend. “Tegen dat hij naar huis mocht, kon hij zelf opstaan en zitten,” zegt Tammy. “Hij kon ook al een mooie afstand stappen. Voor de operatie viel hij constant voorover, maar nu niet meer.” Dokter Buckingham vult aan:
“We kunnen niet wegnemen dat hij skeletdysplasie heeft, en dus ook niet hoe groot hij zal worden. Maar dankzij de operatie heeft hij nu wel rechte benen.”

Dankbaar voor dubbele genezing

Toen Gisèle haar zoon zag, kon ze haar emoties moeilijk onder woorden brengen.
“Toen ik zijn benen zag, dacht ik: ‘God doet dingen die wij ons niet kunnen voorstellen.’” De terugkeer van het schip maakte voor haar alles rond. “Ik ben zo dankbaar dat hij genezen is. Ik kreeg zelf genezing via Mercy Ships, en nu mijn kind ook.”

Soms loopt het leven wat ‘krom’… tot iemand ze recht komt zetten.

Help een kind zoals Jeremie.