Soms zit impact niet in grote woorden, maar in zweet, stof en een stevig dak boven iemands hoofd. Dirk Huyghe: Belgische vrijwilliger bij Mercy Ships België, handige harry pur sang en iemand die zonder veel tamtam gewoon doet wat nodig is. Tijdens zijn missie in Sierra Leone belandde hij niet alleen tussen patiënten en herstelverhalen, maar ook… op een dak. Een heel groot dak.

“We stonden kletsnat in het zweet en net onder ons werden baby’s geboren.”

In Freetown, de hoofdstad van Sierra Leone, ligt het Aberdeen Women’s Center, een kraamkliniek waar elke dag nieuw leven begint. Alleen stond dat leven letterlijk onder druk, want het dak van het gebouw was compleet versleten. Roestige metalen platen, een verzwakte structuur en lekkages maakten het tot een plek die allesbehalve veilig aanvoelde voor vrouwen die er kwamen bevallen of herstellen.

Voor Dirk en zijn team was het duidelijk: dit was geen werkje dat kon wachten. Samen met een kleine groep vrijwilligers begonnen ze aan een ingrijpende renovatie, waarbij eerst het volledige oude dak verwijderd moest worden. “Met een team van 5 à 6 mensen hebben we eerst 1.700 m² oude en geroeste metalen platen verwijderd.”

Wat volgde, was een intens proces waarbij de volledige structuur opnieuw werd opgebouwd: houten balken werden verstevigd, er werd een onderdak geplaatst en uiteindelijk werden nieuwe metalen platen zorgvuldig bevestigd. Geen snelle oplossing, maar degelijk werk dat moest blijven. Wie denkt aan een werf, denkt misschien aan duidelijke werkuren en af en toe een pauze in de schaduw. In Sierra Leone ziet dat er heel anders uit. Wekenlang werkten Dirk en zijn team op een dak dat de hele dag in de brandende zon lag. “Meerdere weken in volle zon op een bloedheet dak… we waren doorlopend kletsnat van het zweet.”

De hitte was constant, het werk zwaar en de omstandigheden allesbehalve comfortabel. Toch werd er dag na dag doorgewerkt, simpelweg omdat stoppen geen optie was. Dat het ook gevaarlijk was, bleek al snel. De oude dakplaten waren zo aangetast dat ze het soms gewoon begaven. “2 maal viel iemand (o.a. ikzelf) door de geroeste oude platen heen.” Ja, een scheut adrenaline die je lamlegt, maar waardoor je tegelijk ook beseft waarom het werk zo dringend was.

Wat dit verhaal nog indrukwekkender maakt, is wat er zich tegelijkertijd afspeelde onder dat dak. Terwijl boven werd gewerkt, ging het leven beneden gewoon door. In het Aberdeen Women’s Center worden dagelijks vrouwen opgevangen, begeleid en geholpen bij hun bevalling. Gemiddeld gaat het om tien geboortes per dag. Tien keer nieuw leven, elke dag opnieuw.

“Nu en dan hoorden we net onder ons schreiende baby’s… telkens weer eentje dat ter wereld kwam, op slechts enkele meters van ons.”

Die combinatie is moeilijk te vatten: boven het lawaai van slijpschijven en hamers, beneden het eerste gehuil van een baby. Twee werelden die tegelijk bestaan, gescheiden door een dak dat op dat moment letterlijk in volle opbouw was.

“Een heel bijzonder gevoel dat me steeds zal bijblijven.”