“Twijfel je? Gewoon doen.” Sarah vertelt waarom twee weken Mercy Ships haar nog lang zullen bijblijven
“Je stapt aan boord om te helpen, maar je krijgt er zelf minstens evenveel voor terug.” Sommige dromen sluimeren jarenlang, tot iemand je dat laatste duwtje in de rug geeft. Voor Sarah Kazimoto was dat een toevallige ontmoeting op een congres voor operatieverpleegkundigen. Enkele maanden later stond ze aan boord van de Global Mercy in Sierra Leone.
Als OK-verpleegkundige werkte Sarah twee weken mee in het operatiekwartier. Ze hielp patiënten die anders nooit toegang zouden krijgen tot een operatie, ontdekte hoe bijzonder het is om samen te werken met collega’s uit alle hoeken van de wereld en beleefde momenten die haar nog lang zullen bijblijven.
Sara Kazimoto
Wie is Sarah?
Ik ben Sarah Kazimoto, OK-verpleegkundige uit het Gentse. Intussen werk ik al tien jaar in het operatiekwartier. Daarvoor werkte ik in het toerisme, tot ik via de VDAB de kans kreeg om me om te scholen tot verpleegkundige. Dat was echt zo’n ‘when life throws you lemons…’ moment. Ik heb die kans met beide handen gegrepen en heb er nog geen seconde spijt van gehad.”
Mijn leven nam ooit een onverwachte bocht
Hoe kwam Mercy Ships dan op je pad?
Tijdens het jaarlijkse congres van de Vlaamse Vereniging voor Operatieverpleegkundigen stond Mercy Ships met een infostand. We raakten aan de praat en ze overtuigden me om een kandidatuur in te dienen.
In het leven moet je niet alleen nemen, maar ook geven.
Wat motiveerde je om vrijwilliger te worden?
Iedereen krijgt vroeg of laat te maken met tegenslagen. Bij mij was dat niet anders. Net daardoor besef je hoe belangrijk het is om ook iets terug te geven. Voor mij is Mercy Ships een manier om iets terug te doen voor de wereld. Het houdt alles mooi in balans. Daarnaast speelde ook mijn aangeboren nieuwsgierigheid een grote rol.
“Ik ben altijd gefascineerd geweest door andere culturen. Mercy Ships is echt een melting pot van mensen uit alle hoeken van de wereld. Samenwerken met collega’s met verschillende achtergronden verrijkt je enorm, zowel professioneel als persoonlijk. Dat maakt je als mens completer.“
Werken aan boord van de Global Mercy
Hoe zag jouw missie eruit?
Ik ging voor het eerst mee als OK-verpleegkundige tijdens een field service in Sierra Leone. Mijn missie duurde twee weken. De werkdagen begonnen meestal rond acht uur ’s morgens en eindigden pas wanneer het operatieprogramma afgelopen was. Soms was dat om drie uur, soms pas om vijf uur. Daarnaast draaiden we ook wachtdiensten. Als er spoedgevallen binnenkwamen, bleef je gewoon langer. Ook buiten het werk viel er veel te beleven.
In het weekend kan je deelnemen aan uitstappen of een bezoek brengen aan een van de Mercy Ministries. Zo leer je het land en de lokale bevolking beter kennen. Ben je van wacht, dan springen collega’s vaak voor elkaar in zodat iedereen toch wat vrije tijd heeft. Ik heb ervoor gekozen om gewoon aan boord te blijven. Even bekomen van alle indrukken, genieten van de rust en… ook mijn kajuit poetsen. Dat hoort er natuurlijk ook bij.
Operatieverpleegkundige Sara Kazimoto
Operatieverpleegkundige Sara Kazimoto
Was het werk anders dan in België?
In grote lijnen deed ik hetzelfde werk als thuis. Alleen help je op een schip overal wat meer mee. Zo geef je samen met de lokale day crew wekelijks het operatiekwartier een grondige schoonmaak. Dat lijkt misschien een detail, maar volgens Sarah zegt het veel over de sfeer aan boord. “Iedereen draagt zijn steentje bij. Je werkt echt samen met de lokale medewerkers en creëert samen een fijne sfeer. Vele handen maken licht werk.”
Welk moment heeft de meeste indruk gemaakt?
Sarah hoeft niet lang na te denken. “Mijn mooiste ervaring was het bezoek aan een weeshuis via Mercy Ministries.” Samen met aalmoezenier Koffi trok ze naar een weeshuis dat Mercy Ships regelmatig ondersteunt. “De rit duurde ongeveer een uur. Onderweg zie je het dagelijkse leven in Sierra Leone. Daarna rijd je een klein zanddorp binnen en lopen de kinderen al achter de jeep aan. Zodra de deuren opengaan, komen de kinderen je letterlijk uit de jeep halen. Groot of klein, jongen of meisje, iedereen wil je een knuffel geven. Dat eerste moment vergeet je nooit meer.”
De kinderen maakten haar minstens evenveel indruk als de omgeving. “Ze zijn ontzettend trots op hun huis en zorgen voor elkaar. Je voelt hoeveel respect en verbondenheid er is. Eerst kregen we een voorstelling over het weeshuis en over jongeren die dankzij hun opleiding een toekomst hebben kunnen uitbouwen. Daarna was het tijd om samen te spelen.”
En spelen deden ze.“We werden meteen verdeeld tussen de kinderen. We speelden allerlei spelletjes, zongen, dansten en genoten samen van vers fruit. Je leert tegelijk ook de lokale cultuur kennen, met hun muziek, ritme en spontaniteit. Er was geen schaamte, alleen warmte. Alleen liefde, terwijl we elkaar eigenlijk nog maar net ontmoet hadden.”
Het afscheid bleef nog lang nazinderen. “Alle kinderen kwamen ons opnieuw stevig knuffelen. Niet met de vraag om mee te mogen, maar gewoon om dankjewel te zeggen voor ons bezoek. Op de terugweg naar het schip overviel me meteen een soort heimwee.”
“Je weet dat deze mensen anders nooit geholpen zouden worden.”
Had je het gevoel dat je echt het verschil maakte?
Absoluut. Omdat ik pas tegen het einde van de field service aankwam, kreeg ik minder complexe operaties te zien. Maar elke ingreep was noodzakelijk. Je weet dat deze patiënten geen geld of mogelijkheden hebben om ergens anders geholpen te worden. Dat geeft ontzettend veel voldoening.”
In amper twee weken hielp Sarah mee bij de zorg voor een twintigtal patiënten. Maar ook zelf kwam ze rijker terug.
“Je werkt in een totaal andere setting, met andere nationaliteiten en andere chirurgen. Daardoor leer je voortdurend bij. Sommige dingen die we daar deden, pas ik vandaag nog altijd toe in mijn eigen werk. Kleine ergonomische verbeteringen, slimmer omgaan met materiaal en bewuster werken. Dat is niet alleen efficiënter, maar ook duurzamer.”
“Het smaakt gewoon naar meer.”
Zijn je verwachtingen uitgekomen?
Meer dan zelfs. Omdat het mijn eerste missie was, wist ik eigenlijk niet goed wat ik mocht verwachten. Ik heb geprobeerd om in die twee weken zoveel mogelijk op te nemen en ben ontzettend dankbaar dat ik deze kans gekregen heb.
Was er ook iets moeilijk?
Voor mijn vertrek had ik best wat stress. Ook al spreek je met mensen die al geweest zijn, het blijft een sprong in het onbekende. Die onzekerheid verdween snel. Eenmaal aan boord voelde ik me meteen op mijn gemak. Alles was goed georganiseerd en ik voelde me comfortabel bij de mensen rondom mij. Alleen het voortdurend Engels spreken vroeg soms wat aanpassing. Tijdens het werk, maar ook daarna blijf je de hele tijd Engels praten. Dat is soms wel vermoeiend, maar zeker geen struikelblok.
“Gewoon doen.”
Zou je opnieuw meegaan?
Dat is een volmondige ja. Ik heb me ondertussen al opnieuw aangemeld voor volgend jaar.
Welke boodschap wil je meegeven aan mensen die twijfelen?
Ze hoeft er geen seconde over na te denken. Gewoon doen. Twijfel je? Waag dan toch de sprong. En stel dat het uiteindelijk niets voor jou blijkt te zijn, dan heb je nog altijd niets verloren door eens twee weken mee te gaan. Maar ik vermoed dat de kans veel groter is dat je, net als ik, alleen maar met meer goesting naar huis terugkeert.”
