Een bottumor. Wat begon als een kleine zwelling in haar wang, groeide uit tot een groot obstakel op weg naar Lucy’s droom. Lucy is 14, groeit op in een gezin met zes kinderen in Sierra Leone en wil later dokter worden. Ze is zot van wetenschap en volgens haar mama, Isatu, leeft ze voor school: “Zelfs als ze niet op school is, wil ze studeren. Na school eet ze snel iets en begint ze meteen aan haar huiswerk.”

Lucy aan de kade voor haar ziekenhuisopname.

Van tandpijn naar tumor

Het begon met iets ogenschijnlijk banaals: een felle tandpijn bij het opstaan. De tand viel uiteindelijk uit, maar de pijn bleef nazinderen. Niet veel later begon haar wang op te zwellen. Haar moeder probeerde het nog met lokale kruiden, maar niets hielp. Integendeel, de zwelling bleef groeien en evolueerde tot een bottumor aan haar rechterwang, vermoedelijk ontstaan door een infectie.

Naar het ziekenhuis gaan was geen optie. Daar was simpelweg geen geld voor. Ondertussen werd de tumor groter en zwaarder, en begon die niet alleen haar uiterlijk, maar ook haar gezondheid ernstig aan te tasten. Zonder operatie bleef de tumor groeien, met alle levensgevaarlijke gevolgen van dien.

In Sierra Leone is toegang tot tandzorg en medische opleidingen allesbehalve vanzelfsprekend. Dat maakt situaties zoals die van Lucy extra schrijnend. Gelukkig werkt de overheid samen met organisaties zoals Mercy Ships om de gezondheidszorg stap voor stap te versterken, via opleidingen en samenwerkingen met lokale organisaties. Kleine stappen, maar voor mensen zoals Lucy maken ze een wereld van verschil.

Veerkracht ondanks alles

Door de pijn en de reacties van anderen werd Lucy almaar stiller. Ze trok zich terug, miste vaak school en zag haar zelfvertrouwen stukje bij beetje verdwijnen. Via haar school hoorde haar familie uiteindelijk over Mercy Ships. Toen Lucy samen met haar mama werd opgenomen op het ziekenhuisschip, kwamen ze aan met een mix van hoop en spanning.

De operatie was zwaar en duurde vijf uur. Artsen verwijderden de tumor en bouwden haar gezicht opnieuw op met bot uit haar heup. De ingreep verliep goed, maar het herstel was allesbehalve makkelijk. Lucy had veel pijn en kreeg tijdelijk sondevoeding. Toch kwam er stilaan weer wat lichtheid. Ze begon opnieuw te spelen met andere kinderen in het ziekenhuis, knutselde erop los en deed zelfs mee aan dansmomenten die vrijwilligers organiseerden om de sfeer erin te houden. Stap voor stap vond ze weer een beetje van haar kind-zijn terug.

Haar glimlach terug

Met de steun van haar mama, haar familie en het zorgteam krabbelde Lucy stap voor stap weer recht. Haar kracht én haar zelfvertrouwen kwamen langzaam terug. Verpleegkundigen omschreven haar als een sterke persoonlijkheid, iemand die zelfs in moeilijke momenten anderen weet op te vrolijken.

Toen ze weer naar huis mocht, werd ze warm onthaald. Haar familie kon hun ogen bijna niet geloven. “Ze is weer zoals vroeger,” klonk het. “Ze maakt opnieuw vrienden en helpt anderen.”

> JA, ik doe een gift voor een kind als Lucy

Hoewel ze veel school gemist heeft, is Lucy vastbesloten om alles in te halen. Haar favoriete vakken zijn nog altijd wetenschap en wiskunde, en haar droom blijft onveranderd: dokter worden om anderen te helpen. “Ik voelde mij vroeger niet goed, ik schaamde mij,” vertelt ze. “Maar nu, na de operatie, voel ik mij goed.”