Soms zit vrijheid in iets heel kleins. In water dat zacht rond je lichaam sluit en in even nergens aan moeten denken. In gewoon een ‘gewoon’ kind mogen zijn. Voor Ifaliana was water altijd die plek, de plek waar alles stil werd. Waar ze zichzelf kon zijn, zonder schaamte. Tot zelfs daar iets begon te knagen. En wat ooit vanzelfsprekend was, plots iets werd waar ze zich bewust van haar navelbreuk werd. Haar verhaal toont hoe kwetsbaar vrijheid kan zijn en hoe ingrijpend het is wanneer je je leven gewoon terug kan oppikken. In Madagaskar kreeg Ifaliana eindelijk de kans op een nieuwe start door een navelbreukoperatie.

Toen Ifaliana nog een baby was, leek niets haar te kunnen kalmeren wanneer ze begon te huilen. Haar moeder Nirina probeerde alles. “Ik gaf haar borstvoeding, maar ze bleef huilen,” vertelt ze. “Op een bepaald moment dacht ik: ik ga wat water nemen.” Ze legde haar dochtertje in een teiltje, en vrijwel meteen werd het stil. “Ze was er zo gelukkig in. Soms viel ze er zelfs in slaap.” Vanaf dat moment werd duidelijk: water had een bijzondere, rustgevende werking op Ifaliana.

Leven met een zichtbare onzekerheid

Ze groeide op met zwemmen en voelde zich in het water helemaal op haar gemak. Maar naarmate ze ouder werd, veranderde dat gevoel geleidelijk. Ifaliana werd geboren met een navelbreuk, en rond haar negende begon die steeds meer invloed te hebben op haar leven. Op school kreeg ze te maken met plagerijen. Kinderen maakten opmerkingen over de uitstulping op haar buik, wat haar onzeker maakte.

Ook in haar dagelijkse routine moest ze voortdurend rekening houden met haar situatie. Elke ochtend bond ze een doek rond haar buik om de breuk minder zichtbaar te maken onder haar kleren. Zelfs eten vroeg om aandacht, want een volle maag zorgde voor extra druk en pijn.

In het water, waar ze zich vroeger zo vrij voelde, werd die onzekerheid het meest voelbaar. In een badpak kan je een uitstulping moeilijk verbergen. Wat ooit haar favoriete bezigheid was, werd iets waar ze zich constant bewust was van haar lichaam en van de blikken van anderen. Ze trok en verschoof haar badpak, keek rond wie er in de buurt was, en probeerde haar buik zo goed mogelijk te verbergen. “Als mijn buik niet goed verstopt zit, voel ik me beschaamd,” vertelt Ifaliana. “Ik ben onzeker bij mijn vrienden… eigenlijk bij iedereen. Terwijl ik gewoon wil zwemmen.” Haar moeder zag hoe het haar dochter beïnvloedde. In plaats van te genieten, was Ifaliana vooral bezig met het verbergen van haar aandoening.

Hoe alles veranderde

Vooruitkijken: rust en zwemmen

“Mijn hoop na de operatie is dat ik me zelfzeker voel en vrij kan zwemmen, zonder het nog te moeten verbergen,” zei ze.

Enkele dagen later begon Ifaliana al vooruit te kijken naar het leven na het ziekenhuis.
“Vandaag is mijn gezondheid perfect,” zegt ze. “Het is niet meer zoals vroeger. Ik schaam me niet meer. De kinderen zullen me niet meer plagen. En binnenkort gaan we naar huis… en ben ik genezen.”

Ze kijkt ernaar uit om opnieuw naar het zwembad te gaan. Deze keer zonder onzekerheid en schaamte. Gewoon vrij.

Toegang tot veilige chirurgie kan het leven van een kind ingrijpend veranderen.
Help mee om meer kinderen zoals Ifaliana die kans te geven. Ontdek hoe jij deel kan uitmaken van dit verhaal.