Van wafels op vrijdag tot nachtelijke alarmsituaties in pyjama. Van patiënten die je huilend in de armen vliegen tot spontane zwemtochtjes voor de late shift. Voor Emma werd Mercy Ships veel meer dan vrijwilligerswerk. Het werd een thuis. Een plek waar leven en werken in elkaar overvloeien, waar vreemden familie worden en waar zelfs een schip midden in Madagaskar plots als thuiskomen voelt.

“Toen ik opnieuw aan boord stapte, voelde het alsof ik thuiskwam”

Emma was al eens eerder aan boord van Mercy Ships, maar deze tweede periode voelde helemaal anders aan. “Je kent het schip al, dus die eerste dagen zijn totaal anders,” vertelt ze. “Alles voelt meteen vertrouwd. Je kent de mensen die lang aan boord zijn en zij ontvangen je echt met open armen.”

Waar ze de eerste keer nog moest zoeken waar alles lag, voelde het nu alsof ze gewoon haar leven opnieuw oppikte. “Ik kende de afdeling, de ICU, zelfs al een paar woorden Malagasy. Dat helpt enorm. Ik voelde me opnieuw thuis.” Ze had enkele weken moeten wachten om terug te mogen vertrekken, omdat ze eerst haar opzegtermijn in België moest uitdoen. “Ik stond letterlijk te popelen om die bekende trappen opnieuw op te lopen.”

Ook het weerzien met de lokale daycrew raakte haar diep. “Ze wisten niet dat ik terugkwam. Hun reactie was echt magisch. Die vreugde is niet te beschrijven.” Een van haar eerste shifts bezorgde haar meteen een herinnering voor het leven. “Een patiënt die op bezoek kwam, herkende mij meteen en vloog mij gewoon in de armen. Dat moment staat echt voor altijd in mijn geheugen gegrift.”

Iedereen mag hier gewoon zichzelf zijn

Na zeven maanden aan boord weet Emma exact wat volgens haar de Mercy Ships-cultuur typeert. “Dat iedereen zichzelf mag zijn,” zegt ze zonder twijfelen. “Vrijwilliger, patiënt, daycrew, teamleider… iedereen wordt aanvaard zoals die is.” Volgens haar draait het leven aan boord niet rond perfect functioneren, maar rond mens zijn. “Ben je blij en vrolijk? Super. Maar ben je verdrietig of heb je pijn? Ook oké. Dan kijkt iedereen samen wat ze voor je kunnen doen.” Wat haar misschien nog het meest opviel, is hoe oprecht mensen luisteren naar elkaar. “In onze cultuur vragen we vaak hoe het gaat, maar luisteren we echt? Aan boord voel je dat mensen oprecht geïnteresseerd zijn. Ze nemen tijd voor je verhaal.”

Plots heb je vrienden overal ter wereld

Aan boord leef en werk je samen met mensen uit alle hoeken van de wereld. Volgens Emma verruimt dat je blik enorm. “Je merkt hoeveel verschillen er zijn, zelfs binnen dezelfde job,” vertelt ze. “Iedereen leert dingen op een andere manier tijdens de opleiding. Andere termen, andere formules… dat zorgt soms voor hilarische situaties.”

Maar het zijn vooral de persoonlijke verhalen die blijven hangen. “Waarom zijn mensen hier? Wat hebben ze meegemaakt? Wat zijn hun dromen? Dat maakt het zo bijzonder.” En die connecties blijven ook bestaan nadat iedereen het schip verlaat. Intussen reist Emma zelf de wereld rond en bezoekt ze vrijwilligers die ze aan boord leerde kennen. “Ik ben vertrokken vanuit Madagaskar en reisde daarna door Zuid-Afrika, Namibië, Botswana, Zambia, Zimbabwe, Australië, Taiwan, Japan en binnenkort Thailand.”

In verschillende landen logeerde ze bij vrienden van Mercy Ships. “Ze tonen me hun stad, hun favoriete plekken, hun gewoontes. Het was soms bijna een jaar geleden dat we elkaar gezien hadden, maar je gaat gewoon verder alsof er geen tijd gepasseerd is.”

Emma in Madagaskar Mercy Ships

Pannenkoeken, popcorn en dance battles

Het leven aan boord bestaat uit veel meer dan werken alleen. Emma beschrijft het schip als een plek vol kleine rituelen en vaste gewoontes. “Maandag is Monday Morning Briefing, dinsdag is popcornavond, woensdag zijn er pannenkoeken, donderdag de Global Gathering met ijsjes achteraf en vrijdag natuurlijk waffle Friday.” Die kleine tradities zorgen voor structuur in een leven dat constant in beweging is. “Mijn cabinmates spaarden soms zelfs pannenkoeken voor mij zodat ik kon uitslapen voor mijn late shift,” lacht ze.

Hoe een dag eruitziet, hangt af van je shift. Bij een vroege shift wandel je letterlijk één minuut van je ontbijt naar het ziekenhuis. “Je start altijd met iedereen te verwelkomen, een overdracht en daarna begin je eraan.” En werken betekent daar veel meer dan medische zorg alleen. “Je geeft medicatie, doet wondzorg, helpt bij de verzorging… maar je speelt ook muziek, spelletjes en we dansen echt constant.”

Bij late shifts startte ze haar ochtend liever traag. “Een koffie in het café, naar de markt, gaan ontbijten in de stad… Ik had daar een fiets gekocht, dus soms fietsten we naar de bakker, reden daarna door naar zee, gingen een halfuurtje zwemmen en keerden dan terug voor onze shift.”

Na een late shift eindigde de dag vaak met thee en lange gesprekken. “Je praat nog wat na over de dag en zegt slaapwel aan al je vrienden voor je in je cocon kruipt.”

“Zelfs midden in de nacht staat iedereen klaar”

Tijdens haar tweede periode werkte Emma vaak als charge nurse, een rol met veel verantwoordelijkheid. “Dan heb je niet zelf je eigen patiënten, maar hou je overzicht over de hele afdeling. Je werkt nauw samen met de artsen en begeleidt nieuwe vrijwilligers.” Wat haar daarin vooral raakte, was de mentaliteit van het team.

“Als charge vertrek je pas als alles goed zit op de afdeling. Niemand kijkt dan naar uren of extra’s. Iedereen blijft gewoon tot alles geregeld is.” Ook buiten de shifts blijft het team verbonden. Zeker tijdens noodsituaties. “Als ICU-verpleegkundige moet je altijd reageren wanneer het alarm afgaat. Dat kan letterlijk gebeuren terwijl je onder de douche staat, slaapt of een gezichtsmasker op hebt.” Ze lacht. “Je ziet elkaar soms midden in de nacht in pyjama bij een ongeval op het schip of in het ziekenhuis. Dat schept echt een band.”

“In België had ik nooit beseft dat ik zo weinig nodig heb”

Volgens Emma is het leven aan boord intens, maar vooral enorm verbindend. “Je leeft en werkt samen. Voor mij voelde dat juist heel mooi aan. Als er een moeilijke patiënt lag, ging ik soms voor het slapengaan nog eens langs.”

Die verbondenheid veranderde ook haar kijk op zichzelf. “Een jaar geleden had ik mezelf zot verklaard als iemand zei dat ik mijn job ging opzeggen om bijna een jaar te vertrekken.” Vandaag kijkt ze daar helemaal anders naar. “Ik dacht dat ik in België alles had wat mijn hart verlangde. Maar op het schip leerde ik dat ik eigenlijk helemaal niet zoveel nodig heb.” Leven met beperkte ruimte, dicht op elkaar, constant omringd door mensen: voor sommigen is dat moeilijk, maar voor Emma werkte het bevrijdend.“Je haalt je voldoening uit de mensen rondom je en uit het werk dat je doet.” En nog iets ontdekte ze daar: “Ik ben mijn hart verloren aan het avontuur.”

Je komt nooit meer terug als dezelfde persoon

Wanneer mensen twijfelen om zich aan te melden als vrijwilliger, hoeft Emma niet lang na te denken over haar advies. “Gewoon doen,” zegt ze meteen. “Het is echt de ervaring van je leven.” Volgens haar verandert zo’n periode je voorgoed. “Je maakt herinneringen voor het leven, bouwt vriendschappen op over de hele wereld en je kan écht iets betekenen voor anderen. Jij als individu kan tientallen levens veranderen.”

En als ze alles in één zin moet samenvatten?

Emma glimlacht.

“Als je dacht dat je alles al gezien had in je leven, dan wacht er nog zóveel op je aan boord.”